Prace prezentowane na wystawie łączą w sobie trzy zasadnicze linie tematyczne dla których wspólnym mianownikiem jest określenie CHRAM.
Pierwszym zagadnieniem jest kwestia człowieka jako istoty śmiertelnej; w pełni świadomej swej śmiertelności i przemijalności świata który tworzy. Wszystkie prace prezentowane na wystawie zawierają w sobie treści wanitatywne; w ujęciu człowieka jako jednostki (w niektórych pracach autor nawiązuje do życia i śmierci konkretnych osób), bądź w kontekście społeczności i kultury, którą dana społeczność tworzy, stawiając ją na gruzach poprzedniej. Drugą linią tematyczną jest ujęcie motywu świątyni i jej zniszczenia, rozumianej na przemiennie jako ta której nosicielem jest istota ludzka, jak i ta która jest wytworem człowieka.
I wreszcie trzeci element który stanowi bezpośrednie źródło inspiracji: tzn. teren dzisiejszego pogranicza polsko-ukraińskiego z którego autor się wywodzi. Część prac jest komentarzem do konkretnych wydarzeń zaistniałych na powyższym terenie. Autor podejmuje próbę przedstawienia różnych działań (w tym konfrontacji) grup społecznych i narodowych przez pryzmat ich oczywistej nieuchronności.
Andrzej Żygadło

’Każda praca jest przełożeniem na płótno własnych rozważań związanych z odbiorem konkretnych obrazów rzeczywistości, czasem za pośrednictwem fotografii. Odbiór ten wynika z nostalgicznej osobowości artysty, jego osobistych przeżyć, wspomnień, a także własnych rozważań nad sztuką, materią, i przemijalnością jej form, a przede wszystkim nad rolą indywidualnych doświadczeń w odbiorze prac plastycznych. Jak mówi sam Żygadło: 'Wszystko wychodzi od tego, jak odbiera się elementy rzeczywistości, które same w sobie są obiektywne, a mimo to każdemu jawią się w inny sposób. Mój pejzaż wewnętrzny jest jak zamek, do którego każda powstała praca jest pasującym kluczem’.
Monika Zielińska, fragment z: 'Mój pejzaż wewnętrzny jest jak zamek, do którego każda powstała praca jest pasującym kluczem’, na podstawie rozmowy z artystą